Pustka

To dziwne jak uczucia szybko się zmieniają. Wczoraj niesamowity stan euforii, dzisiaj coś prysło niczym bańka ulotniło się. Diametralna zmiana nastąpiła w tak krótkim czasie. Czasem nie możemy się z tym pogodzić, nie chcemy odpuścić, i dlatego na dłuższy czas pogrążamy się w stanie melancholii i nostalgii.

"Melancholia to żal po innym świecie, nigdy jednak nie dowiedziałem się, po jakim"
(Antoine de Saint)

Czy on był moim wyobrażeniem? Czy to za nim tęsknię? A może tylko za jego perfekcyjną osobą, a jednak wyimaginowaną. Staram sobie wmówić, że już go nie lubię, jednak uczucie zostało. Szkoda, że tak wyszło, ale staram się myśleć optymistycznie. Wszystko ma jakiś sens i trzeba się pogodzić z faktem, że tak miało być...
Załączam własny wiersz, zainspirowany niedawną sytuacją.

W mym sercu pustka

Gdzieś odleciał

Niczym kraciasta chustka

Porwana przez jesienny wicher

I znów cichnę

I znów dumam

Co takiego źle zrobiłam?

Ciebie sobie zażyczę

Kiedy urodzinową świeczkę zdmuchnę…

Nie mogę; - chyba z tęsknoty za Tobą uschnę

A gdy będziesz wolny do Twego uszka zaszepczę

Przecudne litery i słowa

I zamknę w ciepłym serduszku

I skrycie tam Cię schowam

I na zawsze tam pozostaniesz

Nawet gdy stracisz do mnie zaufanie

Ty wciąż będziesz mym „kochanie”

Dopóki ono nie zamarznie, dopóki ono nie stanie.